Мајка на едно од загинатите девојчиња во Рибникар им пиша на родителите на убиецот: Зошто спиел 7 дена свиткан во фотелја?

Нина Боровиќ Кобиљски и нејзиниот сопруг, одбојкарот Драган Кобиљски, ја загубија ќерката во страотниот масакр на почетокот на мај во училиштето „Владислав Рибникар“ во Белград. Мајката напиша трогателно писмо до родителите на момчето Коста К. (13)

Медиумите го пренесуваат нејзиното трогателно писмо целосно, не само што открива детали за односите на децата во училиштето, туку и детали за чудното однесување на Коста. Нејзиното писмо го пренесуваме во целост:

На родителите на нелекуваното момче:

….ако некогаш не барате и сакате да кажете „Прости ни, не знаевме подобро и многу ни е жал…“

Знаете, ние повеќе не веруваме во светската правда… но се трудиме да продолжиме да веруваме во хуманоста и вистината…

Верувам дека добро ви е познато дека нашиот клас VII2 беше исклучителен клас, не затоа што беше составен од одлични ученици, туку затоа што беа добри деца и добри пријатели еден на друг. Насмеани отидоа на училиште и се вратија задоволни.

Се сеќавате ли кога нашите деца отидоа заедно во јазичен камп во Франција… па добивме видеа од нив како пеат покрај камин, си играат на тематски ноќи и одат на патувања… знаете и дека сите заедно играа карти и се смееја во собите до доцна во ноќта.

Како да не знаеш, кога си го повикал класниот раководител полн со благодарност и му се заблагодарил што твојот син бил толку добро прифатен од неговите соученици во новиот клас во кој си избрал да го префрлиш.

Им беше убаво, но во исто време им беше чудно зошто едно дете 7 дена спие свиткано во фотелја, наместо во кревет, иако на располагање има цела двокреветна соба?!

Дали знаете дека на тоа дете му беше потребна помош и од родителите и од професионалците?

Трагедијата што ни се случи е толку страшна, болна и незамислива што секојдневно се мачиме да дишеме.

Мислите кои ќе не прогонуваат до крајот на животот се: Зошто не му помогнавте?! Зошто го трениравте на стрелиште и со него развивате и негувате такви страшни вештини за стрелање и убивање, додека ние ги носевме нашите деца на часови по уметност и спорт?!

Ако не сте биле свесни за вашата улога во невидената трагедија од 3 мај 2023 година, тогаш треба да се вразумите и да сфатите дека за жал овде имаме работа со трагедија од светски размери. Јасно ни е дека јавното мислење бара некаква смисла – причина со цел на некој начин да го објасни овој вид на криминал и да разбере како се случило?

Да разјасниме, врсничкото насилство е клучна тема на денешната ера на која мора да и се посвети најголемо внимание и грижа за да се запре.

Но, тоа не се случи во оваа трагедија и не треба повторно да се залажувате и да се криете зад невистините.

Се извинувам, тоа се случи на најпогубниот можен начин, но од твоето дете на нашите деца.

Дали сте свесни дека преживеаните и ранетите добиваат закани по живот од целиот свет затоа што „некој ќе го доврши започнатото“, во болна верба дека треба правда за „злоупотребеното“ момче.

Добро знаете дека децата од VII2 наивно го прифатија, му пружија рака за пријателство и тоа беше се што можеа нивните златни срца… Се останато беше до вас, кои сте одговорни за него и стручните служби кои требаше да покажат објективност тогаш кога ќе се појави родителска слабост.

Знаете, 21 век е за жал век без срам… Во овој век не треба да се срами да се бара сета стручна помош што е достапна денес.

Кога повторно ќе ве прашаат, размислете дали ќе повторите: „Јас не сум виновен“ или барем кажете: згрешивме, не знаевме подобро…

Можеби тогаш не сте знаеле, но сега болната вистина е зад сите нас и би требало да можете подобро… само да кажете: „Жал ми е, многу ни е жал, тоа не се виновни вашите деца !”

Ова не е само лична трагедија, туку колективна трагедија на едно општество, затоа што загинаа исклучителни деца кои беа на вистинскиот пат да станат големи луѓе и кои со своите несудени семејства требаше да бидат залог на ова општество.

Ние продолжуваме да се молиме за спасение на вашите души, но без исповед, нема покајание.