Украина: Преговорите сега почнуваат
За разлика од филмовите каде што постигнувањето договор доаѓа брзо – на крајот на краиштата, вкупното расположливо кино време е ограничено – во реалниот живот преговарањето не е едноставна работа, дури и ако има конвергенција во принцип. Токму тоа се случува во однос на американско-руските мировни преговори во Украина.
Очигледно, изборот на Доналд Трамп ги промени фактите, исто како што одамна ги промени фактот што руската издржливост покажа дека плановите за „победа на Русија“ не можат да успеат. Тоа значеше дека дилемата беше дали да се продолжи конфликтот или да се прифатат, макар и делумно, податоците што се формираа на бојното поле во Украина.
Трамп го претставува тој правец што посакува, до одреден степен, исклучување на САД од таков правец, за разлика од Бајден, кој беше поблиску до британските и европските оценки дека вреди натамошното влошување на Русија. Се разбира, не целата администрација на Трамп е на оваа линија, за што сведочат малку различните нијанси на државниот секретар Марко Рубио.
Сето ова е комбинирано со посебната перцепција на Трамп за „преговарање“ која вклучува различни практики како што се вршење јавен притисок врз Зеленски, предлози на маса во форма на „одговорете сега дали го прифаќате или не“, постојано повикување на „средства за притисок“ кон Русија итн.
Но, во исто време има и одредени податоци на теренот во Украина. Русија успеа да ја смени корелацијата во регионот Курск и да биде многу блиску до целосно протерување на украинските сили кои успеаја да ја контролираат руската енклава главно како договор за пазарење и се наоѓа во фаза кога сè уште остварува територијални придобивки. Затоа смета дека не треба да прифати ништо помалку од она што веќе го обезбедил со оружје.
Пред сè, Русија јасно стави до знаење дека прекинот на огнот треба да се комбинира со мировен договор кој ја признава ситуацијата што се создаде и што ги задоволува безбедносните гаранции што ги бара Кремљ, кои во основа се сведуваат на фактот дека Украина не треба да биде отскочна даска за закани за Русија, ниту преку нејзиното членство во НАТО или преку присуство на западни воени сили на нејзина територија, дури и за следење на прекинот на огнот.
Од друга страна, украинската влада, неколку европски влади и дел од американскиот воен и дипломатски естаблишмент главно бараат прекин на огнот, кој би ја ограничил вистинската, голема цена за Украина и кој би имал „замрзнат конфликт“ како хоризонт, веројатно со прва фаза каде што украинските сили би го искористиле прекинот на огнот за да се прегрупираат, повторно да се вооружат и да подготват контранапад.
Ова, исто така, го објаснува отфрлањето на Русија на каков било разумен прекин на огнот што не би се комбинирал со посеопфатна перспектива на мирот во Украина, како што смета Кремљ.
Од друга страна, Путин и руското раководство како целина не сакаат да ја остават неискористена можноста што ја дава ниту делумното американско европско поместување, фактот дека ниту Британија ниту ЕУ не можат да ја заменат специфичната тежина на американската воена помош и секако фактот дека во Украина, Зеленски не може вечно да води воени напори кои едноставно ги зголемуваат трошоците за животи и материјална инфраструктура. Во оваа смисла, тие не сакаат да ја водат дискусијата која веќе започнала до неуспех од самиот почеток, што веројатно би довело до тоа оние во САД да преземат иницијатива во движењата кои поддржуваат некакво продолжување на воените операции.
А тоа значи дека преку разговорите на претседателот Путин со претставникот на американскиот претседател Стив Виткоф, во суштина го гледаме почетокот на преговорите, а не нивниот крај. Тоа беше видливо од сите изјави на претставниците на Кремљ и самиот Путин, кои без да се изјаснат за подготвеност за прекин на огнот сега, сепак изјавуваат дека разговараат за тоа, а истовремено ги подвлекуваат сите тешкотии што постојат за тој да биде дел од перспективата за создавање мир. Оттука и самата изјава на Путин дека „самата идеја [на на прекинот на огнот] е точно“, но тоа треба да „доведе до долгорочен мир и да ги реши корените на кризата“. Што значи дека Русија не се откажува од барањата за долгорочни безбедносни гаранции и за непроширување на НАТО. Во исто време, тој самиот нагласи дека има случувања во корист на Русија на воениот фронт, особено во Курск, кои не треба да бидат запрени со 30-дневно примирје. Во исто време, тој потсети на тешкотиите за спроведување на прекинот на огнот долж линијата долга 2000 километри, без да се разјасни кој ќе суди дали се прекршува примирјето.
