Секој звук што го слушавме над нас не правеше посилни, вели 26-годишниот Мустафа кој бил под урнатините со својот внук
Мустафа Елширкад (26), кој беше извлечен од урнатините на уништената зграда во областа Низип во Газиантеп, рече дека 105-те часа поминати под урнатините ги избројале како 13 дена.
Откако бил изваден од урнатините заедно со неговиот 8-годишен внук Ахмет Осман, Елширкад бил лекуван во државната болница во Низип и се сместил во куќата на роднина.
Изјавувајќи дека спиеле за време на земјотресот, Елширкад рече: „Се разбудивме со звук како голема експлозија и не разбравме што се случува. Јас и моето семејство се собравме во ходникот на куќата и подоцна сфативме дека има земјотрес. Зградата во тоа време многу се тресеше, сестра ми се обиде да излезе, но брат ми ја спречи бидејќи ќе беше поопасно“.
Објаснувајќи дека зградата подоцна почнала да се урива, Елширкад рече: „Кога зградата паѓаше, веднаш се срушивме. Моето семејство беше со мене и тие останаа да стојат. Кога зградата целосно се урна, татко ми, брат ми и брат ми починаа. Пет минути подоцна излегов од под ѕидот што падна врз мене“.
Тој вели дека не можеле да ги избројат деновите под урнатините.
„Го зедов со себе, за да не ни падне областа во која бевме, се обидов да се молам и да ни се слушне гласот зајакнувајќи го со камења. Постојано викавме, не можевме да ги изброиме деновите под урнатините. Пет дена бевме под урнатините, но мислевме дека се 13 дена. Имаше многу жед и глад. Особено Ахмет постојано ми бараше вода“, вели тој.
„Никогаш не изгубивме надеж“
„Никогаш не ја изгубивме надежта бидејќи знаевме дека има луѓе кои се обидуваат да не спасат. Секој звук што го слушавме над нас не правеше посилни. Првиот ден не можевме многу да го слушнеме звукот на тимовите за потрага и спасување, но на петтиот ден од инцидентот ги слушнав гласовите како ни се приближуваат. Веднаш почнав да се движам за да го слушнам нашиот глас. Секој мој потег.“ Иако ме болеше, не се откажав од борбата да го слушнам мојот глас и јас успеа да ми се слушне гласот.Реков дека имам машина за перење со мене, дај Боже нашата спасувачка екипа стигна до нас што е можно побрзо.Не тргнаа од патот и не спасија, но ги изгубив мајка ми, татко ми, сестра, брат, брат и внуци Сите ми поминаа пред очи, тоа беше многу тежок процес за мене“.
