„Тато, не ставаат во контејнер и не носат“: Застрашувачката исповед на таткото на момчето кое тргнало на ПАТОТ КОН ПЕКОЛОТ во потрага по подобар живот!
Первез Ахтар низ солзи се сеќава на последните зборови на својот 14-годишен син.
– Ми рече: „Ќе бидам добро. Ќе ги образувам моите браќа. Ќе ти изградам куќа. Нема да бидете гладни. Само моли се за мене“ – ги пренесе Первез зборовите на неговиот син Мухамед Абузар.
Неговиот син бил на рибарски брод кој минатиот месец се превртел во Медитеранот и потонал со стотици патници. Бродот превезувал околу 750 пакистански, сириски, египетски и палестински бегалци и мигранти. Спасени се вкупно 104 луѓе, а телото на Мухамед засега не е пронајдено.
Ахтар живее во оградена, еднособна куќа во село во источниот пакистански округ Гуџрат. Тој е возач на училишен автобус кој заработува помалку од 90 долари месечно и морал да ја продаде својата куќа за да им плати на шверцерите за преминот на Мухамед. Сега тој остана со уште три деца во нацијата која се бори со економска криза. Тој може да им дозволи само по еден леб на ден. Тој се бори да ја плати сметката за струја од 18 долари. Нема пари да се грижи за најмладиот син, кој е врзан за кревет. Но, тој би страдал повеќе од тоа доколку тоа може да му го врати Мухамед, пишува CNN.
– Ако некој го врати, ние ќе им бидеме робови – рекол Ахтар.
„Не убедија дека ќе заработат за 10 куќи“
Мухамед тргна по стапките на другите момчиња од околните села, кои успешно го поминаа опасниот пат кон Европа и испратија помош дома. Семејството контактирало со агент на шверцер во блискиот град, кој ги убедил дека патувањето вреди да се ризикува и дека трошат 9.300 долари.
– Му рековме дека не можеме да си го дозволиме тоа. Но, тој ни рече да ја продадеме куќата ако ја имаме и дека за една година ќе имаме 10 куќи колку што тој ќе заработи. Не убеди нас и нашите деца – вели Ахтар.
На почетокот на мај Мухамед го напуштил селото со својот вујко и група тинејџери. Шверцерите организирале лет од Карачи до Дубаи, а потоа до Египет и Либија. Од аеродромот во Триполи, тие се возеа до Тобрук, каде чекаа еден месец во камп полн со други мигранти и бегалци на пат кон Европа, исполнет со постојани ризици од апсење, злоупотреба, киднапирање, пред воопшто да стапнат на брод преку Медитеранот.
Последен повик
Ден пред да замине за Италија, крајната дестинација, Мухамед му испратил видео на својот брат инвалид за да го насмее со прекривување пред камера, а последниот повик го направил вечерта на 8 јуни.
– Тој беше среќен што зборуваше со мајка си и помалиот брат – рекол таткото
Следното утро, Ахтар добил две пораки.
„Тато, не ставаат во контејнер и не носат“, рекол синот во едното, додека во другото изјавил дека на бродот „Адријана“ имало 100 луѓе. Но наместо тоа имало 750, од кои речиси половина од Пакистан.
– После тоа немаше повеќе контакт – изјави Ахтар.
Во тепачка за храна и вода, патниците се онесвестиле и починале
Повеќе од 600 луѓе се удавија на 14 јуни во потенцијално најсмртоносниот мигрантски бродолом. Меѓу преживеаните имало 12 Пакистанци, но меѓу нив не бил Мухамед. Пакистанскиот министер за внатрешни работи Рана Санола минатиот месец изјави дека 350 Пакистанци загинале во несреќата и дека се потврдени 193 примероци на ДНК.
Додека грчките власти се соочуваат со критики за нивниот одговор на катастрофата, а се поставуваат непријатни прашања за ставовите на европските земји кон мигрантите, семејството на Мухамед не е загрижено.
– За нас животот и пеколот се едно исто. Копнеме да го слушнеме неговиот глас. Ако некој ме праша, ќе му кажам дека е подобро да умреме од глад отколку ова – рекол Ахтар.
Си-Ен-Ен јавува дека сведочењата на преживеаните го опишуваат хаосот и очајот што настанал кога бродот потонал. Преживеаните и нивните роднини претходно изјавија дека условите на пренатрупаниот брод брзо се влошиле откако тој замина од Либија за Италија. Тие останаа без вода и почнаа да пијат вода од складирани шишиња во кои луѓето уринираа, велат тие.
Имаше тепачки за храна и вода, патниците се онесвестија, па дури и загинаа, велат преживеаните. Тие за Си-Ен-Ен во Грција изјавија дека бродот е полн, а луѓето се распослани на три палуби. Најлошото беше на најниската точка каде што беше невозможно да се движат.
Поради сиромаштијата тие тргнуваат по опасни патишта кон Европа
Секоја година, десетици илјади луѓе бегаат од војна, прогон, климатски промени и сиромаштија по опасните патишта кон Европа. Медитеранот е клучна рута за мигрантите и бегалците од Блискиот Исток, Азија и Африка.
Пакистан, нација со околу 220 милиони жители, се наоѓа во средината на својата најголема економска криза во последните децении. Има малку работни места, инфлацијата расте, а основните прехранбени производи и горивата се поскапи. Бројот на Пакистанци кои се одлучуваат за ризичното патување во Европа во потрага по подобар живот е зголемен од минатата година, а Италија е нивната главна дестинација. Иако минатата година Пакистанците не беа ниту меѓу првите 10 нации кои доаѓаат во Европа, оваа година тие се петти, според Центарот за мешана миграција.
За екстремно сиромашните семејства, син или роднина во Европа може да биде пресуден за нивниот опстанок. И покрај несреќите и ризиците, многумина сè уште чекаат да се качат на чамци преку Медитеранот, вклучувајќи го и 20-годишниот син на Кваџума Биби од Бандали во Кашмир. Тој требаше да биде на бродот, но шверцерите го однесоа поради преполниот простор, па сега го чека следниот брод за Европа.
– Го замолив да дојде дома, но тој нема. Тој сака да оди во Европа како и другите момчиња од нашето село. Се молам да успее – рекла мајката.
