Таткото на загинатиот музичар Филип Стевановски напиша монографија од 500 страници: „Сакам да остане присутен како инспирација и звук што не исчезнува“

Професорот Маријан Стевановски, татко на извонредниот музичар Филип Стевановски кој трагично го загуби животот во пожарот во кочанската дискотека „Пулс“, ја преточи својата тага и гордост во монументална монографија од 500 страници, посветена на краткиот, но исклучително плоден живот на неговиот син. Промоцијата на делото е закажана за 14 октомври, како централен настан на првата вечер од Џез фестивалот во Куманово.

„Оваа монографија не ја пишував само како сведоштво за неговиот живот, туку и како обид да го претставам… преку спомени, преку музиката што ја создаваше, преку луѓето што ги допре. Тоа е мост помеѓу времето што го живеевме заедно и времето што доаѓа, во кое сакам Филип да остане присутен како инспирација и како звук што не исчезнува“, вели професорот Стевановски.

Првата вечер од Џез фестивалот, кој ќе се одржи на 14 и 15 октомври во Занаетчискиот дом во Куманово, ќе биде целосно посветена на Филип. Покрај промоцијата на монографијата, ќе биде прикажан и документарен филм за него, а ќе бидат изведени и негови авторски композиции.

Неуморен творец и прв магистер по џез студии

Филип Стевановски зад себе остави богато музичко наследство. Тој беше првиот дипломиран џез тромбонист и првиот магистер по џез студии во историјата на Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип. Јавноста го знаеше како пијанист на популарната група ДНК, тромбонист во светскиот џез-состав на Владимир Четкар, но и како лидер на сопствениот бенд во кој пееше неговата сопруга Ирена.

Неговиот талент беше огромен – компонираше музика за филм, освои Гран-при на „Еврофест“, беше шеф на оркестарот на „Макфест“, а како пијанист ја придружуваше и култната српска група „Ван Гог“ на нивната турнеја низ Македонија. Има издадено 7 џез-албуми и е автор на учебникот „Основни методи за свирење тромбон“. Покрај сето ова, тој беше и директор на Центарот за култура во Штип и уметнички директор на Џез фестивалот во Куманово.

„Морав да соберам сила да пишувам затоа што Филип го заслужуваше тоа. Да биде незаборавен. Кога свиреше, се добиваше впечаток дека светот застануваше“, вели неговиот татко, кој и самиот е универзитетски професор, научник, музичар и планинар кој своите последни тури ги посвети на жртвите од кочанската трагедија.