РАНЕТАТА МЛАДОСТ ЧЕКОРИ НАПРЕД: Животот се врати во дворот на смртта – отворен „Рибникар“
Пред влезот на училиштето, кое пред само една недела беше обвиено во црно, децата се гушкаат и се поздравуваат. Тие се среќни што се гледаат. Иако сигурно се и исплашени и збунети, некои од нив фрлаат „петка“. Момците се тапкаат по рамениците, зборуваат каде биле и што правеле изминативе денови, го спомнуваат и фудбалот, Лигата на шампионите. Трагедијата е голема, но нивната младост се обидува да ја надмине.
По неколкудневниот молк, кој надвисна над нивното училиште „Владислав Рибникар“ по убиството на осумте другари и училишниот чувар, учениците вчера се собраа да се справат со таа трагедија. Нивниот живот продолжува…
Многу постари одделенија се договориле сите да се сретнат во близина, а потоа заедно со наставниците да влезат во училиштето. Ги води класната раководителка, а претходно со двете раце го гушкала секој ученик поединечно. По помала врева за време на средбата и поздравувањето, бидејќи повеќето од нив не се виделе неколку дена, сите во колона и во тишина се качуваа по скалите до малиот влез на училиштето. Тоа е од спротивната страна од онаа каде што на 3 мај влезе Коста К.(13) и со пиштол ги застрела другарите од училишната клупа, правејќи масакр.
Учениците од основното училиште „Владислав Рибникар“ во Врачар во Белград вчера се вратија во училниците. Немаа часови, не учеа равенки, релјефи и именки, но час и половина разговараа со наставниците, се дружеа, разговараа за животот и трагичниот настан што ги „пресече“ при крајот на учебната година.
Некои постари ученици доаѓаат и држејќи се за рака со своите родители. Не им е гајле повторно да влезат во тоа училиште. Некои се само внесени со автомобили, па скокаат и трчаат по скалите. Сепак, речиси сите ученици дојдоа во придружба на нивните родители, без разлика дали се прво или осмо одделение. Многу татковци и мајки не отидоа ниту дома, ниту на работа, туку ги чекаа надвор по 90 минути.
Ни кажуваат дека сите деца различно реагираат и дека секој на свој начин совладува немил настан и траума од него. Некои се подготвени да продолжат со училиште, други не се. И на сите им треба време да ги средат емоциите и мислите во нивните мали глави.
– Помладиот син, кој е петто одделение, добро се држи, бидејќи истрелите што ги слушнал не му се залепиле во главата – ни раскажува еден од татковците. – Беше заклучен со други деца во училницата и потоа пристигнавме ние родителите и ги однесовме со учителката до овој влез и ги однесовме во парк и кафуле. Ништо не виде. Со постариот син, кој е седмо одделение, тоа е друга приказна. Ги виде телата на тие деца во ходникот, а тие слики му се вртеа низ глава сите овие денови. Кога е во друштво и со други деца, полесно му е и тогаш не размислува за тоа, но кога е сам не му е баш добро – вели родител на дете од тоа училиште.
Се чини дека со оваа трагедија многу полесно се справуваат децата отколку родителите. Среќни се што се заедно, што повторно се заедно. Тоа може да се види и почувствува гледајќи ги собрани во групи.
– Ќерка ми сака да се врати на училиште. Таа е осмо одделение. Половина од нејзините соученици веќе дојдоа изминативе денови, имаа потреба да одат на училиште – ни раскажува една мајка.
-Ми се чини дека добро се справуваат со сето ова и дека на родителите им е многу потешко. Поради тие убиени деца и нивните родители, чувствувам одредена непријатност и срам. Не знам како да објаснам, тешко е…
Еден татко ни кажува дека преку разговори со други родители и друштвото на неговиот син забележал дека децата кои не ги виделе загинатите и ранетите ученици се прилично добро.
– Засега ми се чини дека се справија со оваа ситуација, се свртеа кон некои обврски и играта. Мислам дека на наставниците и на другите вработени во училиштето им е потребна многу поголема помош и поддршка во секоја смисла. Тие се многу посвесни од децата колку е ова трагедија и ми се чини дека потешко се мачат со неа. Тие не го прифаќаат тоа што се случи. Зборував со наставник, жената е целосно депресивна, разочарана, уништена. Сега кога ја видов наставничката по географија како оди, се ми е јасно. Човек не може да се вразуми, а велат дека меѓу првите влегол во таа училница и ги видел убиените деца.
