Наместо полнолетство, марш за правда: Потресен говор на татко од Кочани кој ја расплака Македонија
Наместо со звуците на роденденска музика, славење на полнолетство и бел фустан, денешниот 28-ми декември помина во тишина, солзи и марш за правда. Таткото на младата Надица, Александар Наунов, која го загуби животот во кобниот пожар во објектот „Пулс“ во Кочани, упати јавна и премногу болна порака на денот кога неговата прва рожба требаше да го прослави својот 18-ти роденден.
Во својот говор, таткото низ солзи се присети на последните заеднички моменти на 8-ми март, кога неговата ќерка последен пат ѝ дала подарок на мајка си. Тогаш, целото семејство, среќно и со надеж, правело планови за големата полнолетна забава.
„Зборувавме за музиката, за диџејот што ќе ја крене салата на нозе, за фустанот што ќе го носи и за тоа колку ќе биде убава и горда. Тоа не беа само планови, тоа беше животот што го очекувавме. Но, на 16-ти март сè згасна. Светлината се претвори во мрак“, рече тој.
Таткото во својот говор беше дециден дека трагедијата не е „божја волја“, туку резултат на длабоко нагризениот систем. Тој директно ги обвини институциите за немарот кој доведе до смртта на децата.
„Таа не замина по Божја волја, таа беше земена. Земена од корупцијата, од немарот, од системот што требаше да штити, а не да убива. Земена од институции што потфрлија и од луѓе што ја свртуваа главата на другата страна“, порача скршениот татко.
Најпотресниот дел од говорот беше неговото лично признание и ветување кон мртвата ќерка. Тој откри дека Надица, како да претчувствувала, барала од семејството да се исели од државата.
„Керко, прости ми што не те послушав кога велеше да се иселиме од оваа држава. Како да чувствуваше дека нешто страшно ќе се случи. Сега, единствена молба до Бога ми е да ми даде сила да го дочекам денот кога ќе се избориме за правда. Сакам да ги видам лицата на оние што ги убија нашите соништа. Сакам правдата да биде гласна колку што беше тивка нивната совест.“
Таткото вети дека неговата љубов сега е претворена во борба и дека нема да застане додека не дојде денот кога ќе може да клекне на нејзиниот гроб и да ѝ каже: „Ќерко, како татко ти се оддолжив. Не те заборавив и не се откажав.“
