Г.Г. Стефан за Гоце Делчев: Вечниот симбол на македонскиот непокор и љубов кон слободата
На денешен ден, 4 февруари, Македонија и македонскиот народ го одбележуваат денот на раѓањето на својот најголем син и визионер – Гоце Делчев.
Како стожер на македонската борба за слобода, Делчев не е само историска фигура, туку морален патоказ кој ни остави аманет како се сака и како се брани татковината.
Гоце Делчев се роди во тешки, ропски времиња, но неговиот карактер зрачел со благост и хуманизам.
Поглаварот на Македонската православна црква, Г.Г. Стефан, рече дека Гоце бил личност која, доколку живеела во мир, својот живот би го посветила на „културниот натпревар меѓу народите“ и на образување на мирољубиви поколенија.
„Тој да се родел во мирнодобски времења, сигурно животот би го поминал помагајќи ја македонската борба во културниот натпревар меѓу народите, но за жал, нему му се паднало да живее во ропски времења“, истакна Поглаварот.
Сепак, како што вели, судбината му доделила улога на револуционер – современ маченик кој, слично на својот небесен заштитник Свети Георги, мораше да се исправи пред „големиот непријател“ за да го заштити својот народ.
„Жртвата на Гоце е плод на свесен и промислен чин на неизмерна љубов и бескрајна почит кон достоинството на својот народ. Таа негова жртва е плод на длабокото разбирање дека македонската стварност е таква што слободата не може да се добие како милост, туку треба да се извојува“, подвлече Г.Г. Стефан.
На само 31 година, Гоце Делчев го положи својот живот за Македонија, исполнувајќи ја врвната христијанска и човечка максима.
„Како што за народната слобода може да се изборат само личности коишто се внатрешно слободни, така таа може да се изгуби не само со насилство од надвор, туку и со рамнодушност однатре… со сопствена неодговорност и негрижа“, порача Г.Г. Стефан.
Денот на раѓањето на Гоце Делчев не е само ден за сеќавање на минатото, туку ден за преиспитување на сегашноста. Делчев нè потсетува дека слободата може да се изгуби не само преку насилство од надвор, туку и преку рамнодушност одвнатре, со сопствената неодговорност и негрижа кон заедничкото добро.
На крајот од своето обраќање, тој повика ликот на Делчев да биде „светило“ кое ќе нè учи дека татковината се сака со чесен живот, борба за правда и грижа за заедничкото добро, молејќи се за мудрост и сила за да се оправда неговата прескапа жртва.
