„ДЕНЕСКА ПРЕСТАНУВАМ ДА ПИШУВАМ, БИДЕЈЌИ ЌЕ СЕ ПОСВЕТАМ НА ЛЕКУВАЊЕТО“ – Ведрана Рудан има рак, веста ја објави на својот блог

Писателката Ведрана Рудан денеска откри дека боледува од рак. Во текстот што го објави на својот блог, насловен „Ракот и јас“, таа зборуваше за својата борба.

Подолу е целиот текст:

„Го замислив моментот илјада пати, писателите имаат жива имагинација, како ќе изгледа кога докторот ќе ти пријде, без насмевка во очите и ќе рече… Ќе се онесвестам? Полуди? Почни да плачеш? Прашај зошто јас?

Очекуваниот животен век се зголеми, јас сум уште млад, не, не, не, зошто јас? Заеби! Ништо од тоа не доживеав. Ме обзеде смеа кога ги видов загрижените лекари од Риека КБЦ, како брзо се собраа околу мене. Чувствував дека некако сакаат да ми ја олеснат болката што не ја чувствував.

Имам седумдесет и пет години, многу мои врсници немаат рак, тие се здрави, во полна форма, а јас и јас… Не ни верувам дека треба добро да размислите и се ќе биде во ред, Не се замарам со тоа.

Што ме возбуди деновиве, зошто сум среќна? Преку ноќ дознав колку пријатели имаме јас и мојот сопруг, вистински пријатели, феноменални луѓе. Мојата пријателка од детството ми вети дека ќе ми организира погреб, ќе ми ја фрли пепелта во морето на нашата омилена плажа во Мошќеничка Драга, иако тоа е забрането со закон.

Ѝ реков, таа многу добро знае, во Драга секогаш дува, југо, бура, мистрал… „Ебате, не ме јадете“. Нејзиниот проблем е што секој чин со себе носи одреден ризик.

Денеска престанувам да блогирам затоа што ќе се посветам на лекувањето и ќе напишам книга за тоа. Кога авторот на книгата пишува за фазите на неговото умирање, се чита како лудо. Додуша, тие книги имаат смисла кога ќе умре авторот, се друго не е напнато. За жал, не можам да ви кажам дали ќе умрам, сигурен сум дека има шанса.

Одамна ми е јасно дека сите сме смртни, па не се грижам за смртта ниту со „борба“ ниту со верување во среќен крај. Не знам дали денес и овде среќниот крај е животот или смртта, па полесно ми паѓа приказната.

И сега фала. Нема да ги набројувам имињата на лекарите кои ми ја дадоа дијагнозата, не, ништо не е спорно. Наодите се јасни, лекарите одлични. Затоа, благодарам на еден познат лекар од Риека кој итно ме испрати во болницата во Риека. Благодарение на мојот личен лекар кој ми е пријател со години. Благодарност до професорот од болницата Меркур кој ми забрани да го спомнам неговото име.

„За волја на Бога, не ме спомнувај. Кога луѓето ќе слушнат дека ја оперирав Ведрана Рудан, сите ќе ми дојдат на врата и ќе ми го предадат својот црн дроб“. Ликот е светски.

Благодарение на тој луд тип од Јордан кој е фантастичен доктор и носи одлични џемпери. Кашмир, претпоставувам.

Одличен е и мојот кардиолог од болницата Сушак во Риека. Тој го знае моето срце, па го прашав дали ќе ја издржи операцијата. Тој рече дека ќе. „Ако умрам за време на операција, ќе ми ги платите трошоците за погреб. „Само ако е од срце. За останатото не одговарам јас, па погребот ќе го платите сами“.

Радиохирургија, болницата во Света Неџеља, е лудило. Тимот е феноменален, од шефот до сите можни специјалисти, специјалисти, медицински сестри, инженери, техничари… Апаратите се најдобри што постојат во светот, или барем така верувам. Лежењето на нивните уреди е релаксирачко, колку и да звучи неверојатно.

За оние кои не ми се допаѓаат и мислат дека сум гребел бесплатно за која било рецензија сакам да кажам, не сум направил. Јас платив. Мојата параноја. Зошто мислам дека луѓето не ме сакаат? Зошто мислам дека има многу негативци? Тоа е посилно од мене иако бројот на вас што ме следите вели дека сум сакан. Со години ме правиш среќен и ти благодарам за тоа. Вие сте моја постојана инспирација и голема радост.

Да, еден пријател од Сплит ми кажа дека Свети Антониј може најмногу да ми помогне во ова прашање. „Одете во Падова, но во црквата, не вртете кон блискиот штекер. Од вечерва ќе се молам за тебе“. Фала девојко, но сепак ме привлекува аутлетот повеќе од Свети Анте. Жал ми е.

Не знам дали знаете нешто за издавачите. Хемингвеј сепак ги плукаше. Мојот белградски издавач Лагуна, поточно сопственикот Дејан Папиќ, се однесуваше кон мене така што ме трогна до солзи. Те молам, прости ми што го ставив во кошницата со сите мои многубројни издавачи на кои им е туѓо се што е човечко.

И тоа би било тоа. Не жали за мене. Смртта или блиску до смртта е посебно искуство. Се релаксира. Ви кажува што е важно и ви кажува дека животот е убав. А убаво е и кога смртта ќе ти тропне на врата.

Нека чука, сè уште сум тука и уживам во животот како никогаш досега.

До читање, гледање, слушање… ќе повторам. Драги мои читатели, драги мои читатели. Со години ми го разубавувате животот, му давате смисла, не можам да живеам без пишување“.

Курир.рс