9 месеци од трагедијата „Пулс“

„Не познавам ниту една личност што сум ја сретнала, а да не познава никого што бил погоден“. Оваа реченица кажана вечерва од Амбасадорката на САД во земјава Анџела Агелер најдобро ја опишува болката која ја чувствува Макеоднија од трагедијата во Кочани.

Денеска се навршуваат точно девет месеци од кобната ноќ на 16-ти март, кога животот во пожар го изгубија 63 лица.

„Тоа најтажното нешто што се случило откако сум тука. Тоа е неверојатно емотивно. И верувам дека тоа е можно да им се покаже на сите граѓани затоа што, искрено, ова е мала држава. Сите беа погодени од Кочани“, изјави амбасадорката вечерва во гостување на Телевизија Сител.

Девет месеци откако времето застана за 63 семејства во Кочани и за цела една нација која немо сведочеше на една од најтешките трагедии во поновата историја. Додека градовите веќе се китат за предновогодишната еуфорија, Кочани денеска повторно е обвиено во тишина и мирис на изгорени спомени.

Беше 02:35 часот по полноќ кога забавата во клубот „Пулс“ се претвори во пекол. Пиротехниката, запалена во преполн затворен простор, за неколку секунди го зафати лесно запаливиот плафон. Билансот беше поразителен: 63 згаснати млади животи и над 200 повредени, кои и денес ги носат лузните – и на телото и на душата.

Она што следеше во месеците по трагедијата, не беше само тага, туку и бес. Истрагата, која јавноста ја следеше под лупа, откри шокантна низа на пропусти: клубот работел без соодветни дозволи за противпожарна заштита, а институционалните лавиринти дозволиле „Пулс“ да пулсира и покрај очигледните ризици.

„Ова не беше несреќа, ова беше убиство од небрежност и алчност,“ е реченицата што ечи на протестите веќе девет месеци. Од првичниот шок и деновите на жалост, преку масовните демонстрации во мај и бојкотот на институциите, родителите на жртвите прераснаа во симбол на отпорот против корупцијата.

Денес, девет месеци подоцна, очите се вперени во Кривичниот суд. Обвинителниот акт опфаќа над 30 лица – од сопственици и менаџери, па сè до инспектори и поранешни функционери.

За семејствата, 16-ти во месецот не е само датум, туку потсетник на празнината што никогаш нема да се пополни.

„Секој 16-ти е ист. Се будиме со истата болка. Не бараме одмазда, бараме правда за нашите деца да можат да почиваат во мир, а ние да знаеме дека некој одговарал што ги испрати во смртна стапица,“ – велат родителите.