„Се плашев дека никогаш нема да гледам“ – Проговорија повредените од Кочани кои се лекуваа во Бугарија

Три месеци по трагичниот пожар во дискотеката во Кочани, болката сè уште е жива. Жителите секојдневно се собираат на местото на несреќата, барајќи правда и одговорност. Велат – ништо не се променило. Дел од преживеаните сè уште се лекуваат, а оние што се вратија дома – се борат со последиците.

Марија Коцева, една од најтешко повредените, поминала 47 дена во болница во Софија, од кои 12 на интензивна нега. „Стоев со врзани очи и се плашев дека никогаш нема да гледам“, вели таа. Благодарение на лекарите и неколку операции, успеала да го зачува видот, но лицето и рацете ѝ останале со лузни.

Нејзиниот лекар, д-р Мартин Мартинов, вели дека ризикот да остане слепа бил многу сериозен. А мајка ѝ, со солзи, раскажува за моментот кога по недели страдање конечно ја прегрнала и чула: „Мамо, добро сум.“

Марио, друг повреден во пожарот, претрпел изгореници на 30% од телото. Неговиот татко Љупчо се сеќава на болката, но и на надежта кога слушнал дека веќе дише самостојно: „Тоа за нас беше победа.“

Слична приказна има и Весна, мајката на Павел. Секој пат кога поминува покрај зградата на дискотеката, чувствува страв. „Најголемиот страв ми беше дека нема да ги видам децата“, вели таа.

Јован, пак, продолжува со рехабилитација по неколку операции на рацете. „Најважно ми беше да можам повторно да ги користам рацете – и успеав.“

Во Кочани, медицинари од повеќе градови помагаат со терапија и рехабилитација. Повеќе од 50 повредени се подложени на долготрајно лекување. „Рехабилитацијата може да трае до две години“, вели д-р Никола Костадинов, а благодарноста до бугарските лекари и народ е – голема.

„Првата недела беше најтешка“, вели проф. Маја Аргирова од „Пирогов“. „Сè уште не можеме да кажеме какви ќе бидат последиците – но за овие млади луѓе, борбата дури сега почнува.“

И во оваа болна приказна има нешто што обединува:
„Најважно е дека сме живи – и дека сме заедно.“